اگر بود

سلام

این حالت غریب

        فاعلش را گم کرده است

دارد داد می زند:

                    تغییر جهان 

                               کار شاعران نیست

                                                     اگربود       بود

صلاح کار کجا و

من خراب           سیب دوست ندارد

                                           اگر داشت        داشت

                                            شبیه حرف های نگفته اش

                                             به تردید می زد

                                           دوست می داشت:

                                                      همیشه دی باشد و

                                                       تازه تر از تازه بچرخد به کام

*

شبیه همین فاعل از دست داده

امید و پیوند و آن یکی

                         غریبه اند

کجاست عنکبوتی که کلاهش را قاضی کند و

- همراه پوزخندش

به رژه منظم مورچه های عازم جنگ -

رشوه بگیرد

                به نفع شعر:

                                  بگذریم

                                  سکه بیندازید توی تلفن و

                                  خبر را مخابره کنید

                                                    این حالت غریب

                                                     فاعلش را وادار کرده است

                                                                     داد بزند

/ 76 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
113

خصوصی دارید.

آنوش

درود از خوانش بسیار لذت بردم و خواهم برد . [گل][گل][گل][گل]

باران

سلام ... واقعا کجاست عنکبوتی که کلاهش را قاضی کند؟! فوق العاده.مثل همیشه

سمفونی تاریک

سلام هنوز داریم می نوازیم در این تاریکی شاید با کمی پارادوکس ......... لهجه را که از زبان حذف کردم انگار کسی مرد مادر می گفت: " همه چیزمان به همه چیزمان می آید به هیچ صراطی مستقیم نمی شود آقا" خوشحال می شم سری بزنید

احسان مهديان

سلام آقای بهارب آمدم و خواندمت . امادر ارتباط با شعر سید شفیعی مطمئن هستم که شما هم مانند بنده و آقای شفیعی در جهانی زندگی می کنید که به معنای واقعی و نه مجازی ،جهان ، است .! خوشحالم که شما با طرح این سوال مرا بیشتر وادار به گفتن کردید . اگر منظورتان موضوع واحد است سالهاست دیگر این گونه جدا کردن ها را بر نمی تابیم و حتی در زمانی به ساختار رسیدن و به فرم رسیدن مد نظر بود و امروزه پسا ساختارگرایی و ... اما دوست من ! در حال حاضر ما می گوییم شعر جهان خود را دارد که مملو از ناملایمات و شادیها و طنز و زندگی و مرگ و تولد و عشق و نفرت جنگ و دوستی توام است چگونه می شود با جدا کردن یک موضوع آن را مستقل از دیگر مناسبات تعریف کرد و خود را انسان آزاد و دمکراتی دانست ؟ ادامه دارد

احسان مهديان2

دوم : چطور ممکن است که چشم از این همه اقتدار و تکنو گرایی دوران مدرن بدون توجه سنت هایمان حرف بزنیم ؟ عبور از دنیای مدرن مستلزم خلق آثاریست که در حیطه آن نمی گنجد . من اهمیت چند موضوع و چند گفتمان و چند کانون را که در حلقه ارتعاش به عنوان یک زیبایی شناختی طرح شده است به عنوان نقطه مثبت اثر می دانم که با ایجاد ارتعاش باعث تاویل مندی اثر می شود اگرچه این شیوه در این کار چندان پر رنگ نیست اما قابلیت بالایی برای توجه به عنصر ارتعاش دارد در رابطه با این اثر من ضمن متنی که در بالا نوشتم از آن به عنوان ارجاعات نام بردم . با آرزوی توفیق . هجووووووووووووووووم[خداحافظ]

سید علی شفیعی

سلام از آمدن و نظر دادنتان و فراهم آوردن فضای نقد و نظر متشکرم. شما هم یک مخاطب هستید و به مقدار مخاطب بودنتان حق با شماست ،. پاسخ سوال های شما به نظر نگارنده آن قدر واضح بود که حتی می شد از خود اثر هم آن را دریافت ،‌ پس با اجازه از اطناب کناره م یگیرم و شما را به خود اثر و چند بار خواندن آن ارجاع می دهم . البته آقای مهدیان هم یک مخاطب است و آن چه نوشتند نظر ایشان است و البته محترم . باقی بقایتان